• Alona

Zum kotzen. Juist...


Met duizenden zijn zij ondertussen. Gezinnen die geïntegreerd zijn en toch het land moeten verlaten omdat hun land van herkomst op de lijst van veilige landen staat. Met duizenden zijn zij ondertussen. De kinderen die uit veilige omgeving in hun (vaak) geboorteland België gerukt worden en gestuurd naar een land waar ze nooit geweest zijn, het land van hun ouders.

Er zit nu zulk gezin in deportatiekamp in Steenokkerzeel. Negen jaar in België, geïntegreerd, iedereen spreekt Nederlands. Beide kinderen zijn in België geboren. Anne-Marie, een meisje van acht, is weggerukt uit haar gewoon leventje in tweede leerjaar. Vriendje en veilige thuishaven. Het gezin zal gestuurd worden naar Armenië, een land waar de ouders vandaan komen. Een land dat de kinderen niet kennen.

Duizenden vergelijkbare verhalen die ons alleen maar een ding leren: een vreemdeling trekt altijd aan het kortste eind.

De “integratievoorwaarden” zijn schijnpolitiek om de meelevende burgers te sussen. De kinderrechten en kinderbescherming zijn vooral internationale verdragen en zijn niet bedoeld om die ook in België toe te passen.

Een schijn. Een schijn om te kunnen zeggen “de procedure is gevolgd”, “het ligt niet aan ons”, “wij hebben gedaan wat wij konden”... Neen. Het is niet waar: wij hebben niet gedaan wat wij konden en wat wij moeten doen, namelijk bescherming bieden aan diegene die er recht op hebben. Wij hebben procedures tot stand gebracht die ons toelaten om mensen (naar oorlogsgebieden) te deporteren en ons geweten te sussen...

Gezin per gezin worden zij bekeken en individueel beoordeeld. Een altijd teruggestuurd want wij “mogen toch geen precedenten creëren”. De perverse logica van het systeem is haarfijn uitgelegd door mevrouw Rutten in De Afspraak gisteren. Daar zat ze tegenover kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen die moe gestreden is... Daar zat mevrouw Rutten uit te leggen dat ze de zaak niet kent, maar dat het helemaal niet relevant is om het te kennen want er kan toch geen “individuele beslissing” volgen. Geen individuele kinderpardon om het kind te beschermen. Pardon, mevrouw Rutten?! Onze asielprocedure is een individuele procedure. Elke aanvraag wordt individueel bekeken en elke aanvraag wordt individueel beslist. Elke aanvraag is een precedent. Precedent in het toepassen van internationale verdragen die bescherming bieden aan mensen, ook kinderen.

Wat Bruno Vanobbergen vraagt is simpel: zet het belang van het kind, dus Kinderrechtenverdrag, bovenop. Bescherm de kinderen! Sluit die niet nodeloos op in een deportatiekamp, denk aan effecten die zoiets heeft op hun toekomst.

Zum kotzen...


© 2019 by Alona Lyubayeva